Кацярыне Стэфанаўна Гаўрыльчык пайшоў 115-ы год. Пражывае доўгажыхарка ў аграгарадку Бабінічы Аршанскага раёна пад наглядам пляменніцы Соф'і выбарных.

Нарадзілася Кацярына Стэфанаўна 1 Кастрычнік 1900 года ў вёсцы Кульгай Глыбоцкага раёна, затым пераехала ў Заполле. На працягу апошніх трыццаці гадоў, пакуль сама магла кіравацца па гаспадарцы, пражывала на хутары адна. Кацярына Стэфанаўна навучылася за сваё доўгае жыццё шмат чаму: шыць, вязаць, валяць валёнкі. Гэтым займалася начамі, а днём - праца ў саўгасе, пры гэтым апрацоўвала ўчастак сваёй зямлі, глядзела за жывёлу. Прайшлася па яе лёсу і вайна, пакінуўшы цяжкія ўспаміны пра лагер пад Баранавічамі. Цудоўным выратаваннем лічыць той факт, што ёй разам з іншымі пяццю вязніца атрымалася збегчы з лагера, дабрацца да вёскі Заполле, дзе ўбачыла замест сваёй хаткі папялішча. Легенды хадзілі пра тое, як Кацярына Стэфанаўна кіравалася з сякерай і пілой. Валіла такія дрэвы, якія не пад сілу нават здаравенным мужчынам. Што надавала сіл - цяжка сказаць. Кармілася доўгажыхарка, як і ўсе вяскоўцы: грыбы, ягады, тушеные гародніна, боршч - вядомыя стравы. Па жыцці Кацярына Гаўрыльчык прайшла адна. Прызнаецца, што 22 жаніха сваталіся да яе, а яна аддала перавагу жыць у адзіночку. А можа, не магла забыцца пана Федзю, які ёй вельмі падабаўся, але так атрымалася, што надарваўся на працы і памёр раней часу.

- У цёткі няпросты характар, - заўважыла Соф'я Анісімаўна. - Але яна заўсёды нас абшывала і Валя валёнкі, калі былі сілы. І мы ёй удзячныя за ўсё.

Крыніца Віцьбічы